Valmynd
english

Hófleg drykkja?

Hófleg drykkja er skilgreind á eftirfarandi hátt:

Karlar (20-65 ára):

  • Tveir drykkir eða minna á dag að jafnaði.
  • Aldrei meira en fimm drykkir í hvert sinn.
  • Samanlagt fjórtán drykkir á viku eða minna.

Konur (og karlar eldri en 65 ára):

  • Einn drykkur eða minna á dag að jafnaði.
  • Aldrei meira en fjórir drykkir í senn.
  • Samanlagt minna en sjö drykkir á viku.

Einn drykkur af áfengi = einfaldur sjúss á bar

Þegar rætt er um einn drykk af áfengi eða einn skammt af víni í fréttum um rannsóknir á áhrifum drykkju er átt við skammt sem inniheldur um 12 g af hreinu áfengi. Slíkur skammtur svarar til u.þ.b. eins barskammts, sem eru 30 ml af brenndu víni (einfaldur sjúss), um 150 ml af léttu víni eða um 400 ml af bjór.

Ofangreind mörk hófdrykkju geta verið of há fyrir aldrað fólk eða þá sem eru með vissa sjúkdóma. Ef þú ert í vafa um hver mörk þín eru skaltu ráðfæra þig við lækni þinn.

Ef sjúklingar drekka meira en magnið sem tilgreint er að ofan eru þeir í áhættuhópi og þá á að ráðleggja þeim að draga úr drykkjunni og leiðbeina þeim við það.

Konur þola áfengi verr en karlar og fá fyrr alvarlega líkamlega fylgikvilla áfengisneyslu. Hluti af skýringunni er sá að þegar konur drekka sama magn af áfengi á hvert kíló líkamsþyngdar fæst hærri áfengisþéttni í blóði þeirra en hjá körlum. Ástæðurnar eru þær að konur hafa hlutfallslega meira fituefni í líkama sínum en karlar og í magavegg þeirra er minna af hvötum sem brjóta niður áfengi á leið þess til blóðrásarinnar.

Meðferð skilar árangri

Á síðastu tuttugu árum eða svo hefur heilbrigðisstarfsmönnum tekist að þróa áfengismeðferð sem skilar það góðum árangri að hún ætti að ganga af gömlu þjóðsögunni um að meðferð komi að litlu haldi dauðri. Á Íslandi er þessi meðferð auk þess það aðgengileg öllum almenningi að læknar eiga að ráðleggja öllum áfengissjúklingum að leita sér meðferðar og hafa eftirlit með endurhæfingu þeirra að meðferð lokinni.

Áhrif áfengisneyslu á heilsufar hafa verið rannsökuð ítarlega og niðurstöðurnar gera læknum og öðru heilsugæslufólki kleift að segja fólki hvar mörk hóflegrar og óhóflegrar drykkju liggja. Heilbrigðisstarfsmenn standa því miklu betur að vígi en áður þegar kemur að áfengisvandanum. Þeir eiga að geta gengið óhikað til verks og unnið af meiri festu. Það er nauðsynlegt því að ofnotkun áfengis er mikið heilbrigðisvandamál og nátengd annarri vímuefnaneyslu. Starfsmenn heilsugæslunnar með lækna og hjúkrunarfræðinga í fararbroddi eru í ákjósanlegri stöðu til að vinna markvisst gegn ofnotkun áfengis og geta unnið ómetanlegt gagn í vímuefnavörnum.